අතීතයට යන පාරක් ඇත්නම් .............

මුළු සිතම මගේ උදුරාම අරන්
දුන් දුක් සිත කොන සැගව ඇති
පටු මාවත් අපි වන පොත් කල තැන්
නුබේ සිතෙත් ඇති යයි සිතමි.......................
සිව් වසරක් තුල එකටම ආ මග
හැරී බැලුවොතින් සොදුරු ඇති
අතීතයට යන පාරක් ඇත්නම්
කටුව යන්න  මගේ සිත කැමති ..............
මටත් නොකිය නුබ නික්මී ගිය හැටි
තවමත් මතකෙට නගනු හැකී
ප්‍රේමය හදුනා ගත් මම සැමදා
නුබට වෛර නොකරම හිදිමී ..............

අම්මාට පතනෙමි බුදුන් මග ............

කාසියට ශිල්පය ලබා දෙන 
මා තොටේ ගුරු වරු හොයා යන 
උගත් මිනිසෙක් හෙට තනන්නට
හෙලු දහදිය නිමක් නැත මට ................
සියක් දහසක් බුදුන් බුදුවුන 
හිරු නැගී සියොතුන් සිනා සෙන 
සෑම හිමිදිරි උදෑසනකම 
පතන්නෙමි බුදු බව නිරන්තර ............
කළු කපා එළියේ පිබිදගෙන 
උයා බත් බැද හිස දරා ගෙන 
මගේ ලෝකය ගොඩ නගා දුන් 
අම්මාට පතනෙමි  බුදුන් මග ............

පාලු මහ ගෙදර

පුංචි කාලේ දුවපැන  ගිය
හැංගි හොරා සෙල්ලම් කල 
වෙලේ මාමා අද එන් නැති 
ගෙදර අයිනේ නිල් කුබුරේ ......
ලොකු අම්මා නැති  මහගේ 
පාලු වෙලා වල්  වැදිලා 
ආච්චිගේ ,සීයාගේ සොහාන වහන් 
ගස් හැදිලා .........
ඇබුල් පෙර ගස මැරිලා 
වල් ගස් එහි රජ කරලා 
නමිනම් ගහ නෑ දුටුවේ 
මැන්ගුස් ගෙඩි කොහේ ගියේ 
ලොකු තාත්තා කියා දුන්න 
පාඩම් නම් මතක තියේ ....
වෙසක් කාඩ් තෝරන් හදලා 
වෙසක් සදේ පෑ විකුමන් 
සිහි කරලා 
පොටෝ අරන් මම ආවා 
හිතේ දුකින් 
අය්යේ අපි ගැන හිතලා ...... 

මගේ අම්මේ ............

කුරුන්ද උඩින් බත් කන්න ආපු අටිකුකුලෝ 

කුස්සිය ලග පිගානට ආපු ලෙන් පැටවුනේ 

දෙමලිච්චනේ ......

උබලටයි මටයි නංගිටයි මල්ලිටයි තාත්තාටයි 
කන්න දුන්න අම්මා නැහැ  

පාර දෙපැත්තේ සුදු කොඩි දමලා ......

මගේ රත්තරං අම්මා අයෙත් එන්නේ නෑ කවදාවත් 

මම තනියම කවි ලියනවා 

මගේ අම්මේ ............ 

යකඩ සිල්පර

විමල් උදය හපුගොඩ ආරච්චි මහතා ලියු මෙවර ස්වර්ණ පුස්තක සම්මනය සදහා නිර්දේශි වූ යකඩ සිල්පර පොතේ සදහන් වුන කරුණු අපට අද දවසේද වැදගත් යයි සිතෙන කොටස් ටිකක පල කලෙමි.

මහා මායා

බුදුන්ටත් වරමක් දෙමින් සොද 
මහා මායා පැතුවා සේ 
මටත් පැතුමන් පතා ඒ ලෙස 
ඇයිද නෙතු අසරණ කලේ .................
දරා දසමස් කුස හොවා ගෙන 
උන්හපුලු දෙන සේ එදා 
මහා සයුරක ජල බිදිති ලෙස 
නුබේ පෙම ලොව රජ කළා ....
නුබේ ලෝකයේ එකම රජු මා 
කිරුළු හිසමත රදවලා 
මේ තරම් ප්‍රේමයක් යමෙකුට 
නොමැත කිසි දින හමු වෙලා .....

සතුට

ඉඩක් දෙනු මැන මටත් චුට්ටක් 
නුබලගේ බංකුව බෙදා ...
මමත් හිටියා තාම මතකයි 
ඔය වගේ බලමින් එදා .......
දුගී දුපත් මගේ හිත අද 
හඩනවා නුබලා නිසා 
කුමන කරුමෙද කවුරු කෙරුවේද
 අපි එකම බන්කුවේ සදා .......
හිනා අහිදින පාට ලෝකය
 හරිම බියකරු වේ මෙදා
 සෑම කල් අපි හිදිමු ඔය ලෙස
 ඒ සතුට නොනිමෙයි සදා ............ 

ඉතිං ඊට පස්සේ ...........

නන්දෙ අය්යගේ බයිසිකල් කඩේ
පිටිපස්සේ ඉදං කියෙව්වා
සිරිපාලගේ සැලුන් එකේ බංකුවේ
වැඩිවෙලා කියෙව්වා.......
ලොකු පන්තිවල අය්යා කෙනෙක්
ඩෙස්ක් එකේ කොටලා ඇදල  තිබුනා...
ඒ දෙන්නා එකතු වෙයි කියලා හිතාගෙන
ඊලග සතියේ එක පිට වෙනකන්
ඇගිලි ගැන්නා ....
දන්නෙම නැතුව කාලය ගෙවිලා ගියා
දේදුනුට කැලුම් ලැබුනද දන්නේ නැහැ
මට නම් එයා නැති වුනා
ඒකත් හිතෙන මැකිලා ගියා
ඒ අතරේ බලංගොඩ සරත් මදූ
අපිව තනිකරලා යන්නම ගියා ..................

දෙව්දත්ගේ මිනිස්සු

පටාචාරා ,

යන්න එපා දෙව්රමට 

බුදුන් වහන්සේ නෑ 

   එතන ..........

දෙව්දත්ගේ මිනිස්සු 

ඉන්නවා 

පොලු තියාගෙන 

          ගහන්න ...........

කවියක රසය ඒ දුක රසවත් කරතේ .........

සිහි කොට මැකීගිය අපගේ අතීතය 

මතු කොට සිහි කරයි පත් ඉරු මුතු අකුර 

නුබ මා ඇවිද ගිය පටු මාවත් අතර 

තනි සිත සක්මනේ නුබ සමගින් නිබද .....

දරු දැරියන් සමග නුබ යනු ඇතැයි සිතයි

මා ගැන මතකයන් අවදිව බොදව යතැයි 

පෙර කී කථා කිමිදී සිත යටම කරන් 

සමුගත් දිනය තවමත් සිහිනයකි ඉතිං 

මල් විය ඉක්මිලා මැදිවිය පැමිණි ඇතේ 

දරු දැරියනුත් මල් විය වැට ලග හිදිතේ 

නුබ දුන් සොදුරු දුක මා සිත තවම තිබේ 

කවියක රසය ඒ දුක රසවත් කරතේ .........